Treść książki
Przejdź do opcji czytnikaPrzejdź do nawigacjiPrzejdź do informacjiPrzejdź do stopki
biezapasnostiipariadka,siwynawetsięprzedstawił:Paweł
WładimirowiczFogiel—ipoprosiliodokumentypodróżne.Fogiel
mówiłponiemiecku;napytanieAnglikaopowódnocnejkontrolirzekł
cośwymijającooterrorystach—aleniemapowodudoobaw,proszę
spaćspokojnie,nawszystkomamybaczenie,zakłopotbardzo
przepraszamy.WróciłosięzbumagamiitendrugipanzaFogielem,
skorotylkorzuciłokiemnanadrukiipieczęcieizamaszystepodpisy
nadokumentachMinisterjumZimy,prawieżestanąłnabaczność;
zwróciwszyjezprzymilnymuśmiechemiukłonem,życzyłwylewnie
dobrejnocy.Inżynier,nierozumiejącdokońcarosyjskiego
słowotoku,tempilniejobserwowałzachowania.Noicóżteraz,już
napewnoniewyperswadujesięwdwóchzdaniachtegohrabiego,
trzebabędzienaprostowaćrzeczrano.
Sięzamknęłosięwprzedziale.Napodklejonejaksamitną
ciemnościąszybieokiennejmigotałportretmłodegomężczyzny.
Bordowabonżurkazzielonemiobszyciami,zbiałymsznurem
plecionymzchwostkami,nadszerokiemiwyłogamilicablade,wąski
nos,czarnewłosyprzyciętedopółkarkuizaczesanedotyłu
odwysokiegoczoła,przyklejonedoczaszkipodlśniącąpomadą
nałożonąprzezmoskiewskiegoparikmachiera,czarnywąsschodzący
kupodbródkowiwzdłużustszerokich—agdyuniosłosiędłoń
dogładkowygolonegopoliczka,błysnąłjeszczewodbiciumasywny
sygnetherbowy.Patrzyłosięwzdumieniu.
Cóżzaprzekleństwo—nieznajomi.
Owęgierskimhrabim,rosyjskiejwładzy,angielskichpapierosach
iamerykańskimcieniu
—HrabiaGyero-Saski,panpozwoli,paniehrabio:państwo
Blutfeld,pandoktorKonieszyn,panVerousse,kapitanPriwieżeński.
Sięukłoniłosię.
—Jesuisen
chanté.
—Ach,cozatowarzystwo,panhrabiatospodFranciszka
Ferdynanda,tak?
Kelnerpodsunąłkrzesło.Usiadłosię.
—Drogapani—
—Tylkoakcentcośminiebrzmi,jamamucho,prawda,panie
Adamie?
MałżonekFrauBlutfeldmruknąłpotakującozpełnemiustami.
—Niechzgadnę—ciągnęłaBlutfeldowanatymsamymwydechu