Treść książki
Przejdź do opcji czytnikaPrzejdź do nawigacjiPrzejdź do informacjiPrzejdź do stopki
światzewnętrzny,przedmiotynależącedotegoświata,ożywione
inieożywione—alejakimzmysłemmiałobysięodbieraćistnienie
owegorzekomego„ja”?
Niematakiegozmysłu.Małedzieciopowiadająsięwtrzeciej
osobie,dopierokonwencjejęzykamiędzyludzkiegozmuszają
jedowejściawrolę„mnie”.Izczasemuchwycenieowej
najpierwszejprawdystajesięcoraztrudniejsze—tojużsąbowiem
rzeczyniedopomyślenia.
ObohaterachhazarduiprędkościLodu
—Cztery.
—Cztery.
—Takoż.
—Tojaósemkę.
—Stoję.
—Spokój.
—Podbijaktoś?
—Osiem.
—PanFessar?
—Nicziewo.
—Kapitan?
—Mhm.
—PanBenedykt?
—Sprawdzamy,sprawdzamy.
—Spalonyczwórką.
—Lódodpiątki.
—Nojaprzepraszam!Zdwiemaognistemidamaminaręce,ito
drugirazzrzędu!Jakpanrozdawałeśtekarty,namiłyBóg!
—Hehe,gaspadinCzuszynroztrwonicałykapitał,zanimkopalnie
swojezobaczy.
—Wysięniemartwcieomojekopalnie,wysięmartwcieoswoje
bumażniki.Podnosimystawkędodziesięciu,zgoda?
Wcześniejgranoprzezchwilęwwistaivingt-et-un,aleodkilku
godzinszedłhazardpodługregułzimuchy.Dwieosobyprzysiadłysię
naparęnaścierozdań;terazznowupozostałatylkopiątka.Ludzie
przechodzili,przystawali,przyglądalisię.Wysokiepuleprzyciągały
uwagę.Stewardziuzupełnialitrunki,opróżnialipopielniczki,
otwieranoizamykanookna.Bilegrzechotaływłuzach,gdyEkspres